Χίλια καλωσορίσατε φίλοι μου αγαπημένοι. Λέγομαι Μαρίνα Ζαχαρία, είμαι νηπιαγωγός και με χαρά σας υποδέχομαι στο διαδικτυακό μου φτωχικό.
Το Ιστολόγιό μου απευθύνεται σε νηπιαγωγούς, εκπαιδευτικούς, γονείς, αλλά και όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά και προτείνει ιδέες και εκπαιδευτικές δράσεις. Oι δημοσιεύσεις μας αποτελούν πρωτογενές υλικό, το οποίο έχουμε εφαρμόσει στις τάξεις του νηπιαγωγείου.
Το Περί...Νηπιαγωγών αισίως διανύει τον 7ο του χρόνο στο διαδίκτυο. Όταν ξεκινήσαμε το 2010, τα ιστολόγια για νηπιαγωγούς ήταν μετρημένα στα δάχτυλα. Τώρα απλά ελπίζουμε να αποτελούμε κι εμείς ένα φωτεινό αστέρι στο διαδικτυακό μικρόκοσμο.

Αν έχετε υλικό προς δημοσίευση στείλτε μου e-mail nipiagogoi@gmail.com

ΚΑΛΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ! ! !

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Το παιδί και το ταμπούρλο: Διδακτική Αξιοποίηση για την 28η Οκτωβρίου

Μέρες τώρα ετοιμαζόμαστε για την δραματοποίηση του τραγουδιού "Το παιδί και το Ταμπούρλο" στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. 

TO ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ
Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτο
Ένα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.
Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.
Τι ψυχή βασανισμένη να `ταν άραγε;

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Η γειτονιά του δεν το κράταγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Τους δρόμους πήρε και περπάταγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Καπνός τριγύρω δε φαινότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.

Τι τα θέλει τα βιβλία και τα γράμματα
Σ’ όλους έρχονται μια μέρα τα γεράματα.
Τι τα θέλει τα παλάτια, τα μαλάματα.
Η ζωή κυλάει με δάκρυα και με κλάματα.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Κανένας τόπος δεν τον χώραγε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Στις ερημιές μακριά προχώραγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ούτ’ ένα φύλλο δεν κουνιότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.

Νύχτα μέρα περπατούσε ασταμάτητα
Σε λαγκάδια φουντωμένα, δάση απάτητα.
Μα στου ποταμού την άκρη που αργοκύλαγε, 
Το τσακάλι του πολέμου παραφύλαγε.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Με τ’ άγριο νύχι του σημάδεψε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Και μια ζωούλα ακόμα κλάδεψε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Τ’ αγόρι λες ονειρευότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα γύρω πόλεμος γινότανε.

Κι όταν στις κορφές απάνω μέρα χάραξε
Στη μικρή καρδιά του μέσα κάτι σπάραξε.
Έτσι πέρασε στη χώρα του αμίλητου
Και τ’ αγρίμια του άλλου κόσμου γίναν φίλοι του.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Της γης ο κόρφος δεν τον χώρεσε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Στον ουρανό βαθιά προχώρησε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα πάντα πόλεμος γινότανε.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα πάντα πόλεμος γινότανε.

Το τραγούδι συγκίνησε τα παιδιά από την αρχή. 
Μιλήσαμε για τον ήρωα και τη ζωή του. Πως τον φαντάζονται; Τι λέτε να ονειρεύεται πριν τον χτυπήσει η σφαίρα του πολέμου; Τι θα σκεφτόσασταν εσείς στη θέση του; Τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες εικονογραφούν τα όνειρα του ήρωα και το σκηνικό του πολέμου.

Στη συνέχεια σε ατομικό επίπεδο γίνονται τα ίδια οι ήρωες και ζωγραφίζουν τα όνειρα που θα είχαν αν ζούσαν εν καιρώ πολέμου.



Τέλος, φτιάξαμε το παιδί με το ταμπούρλο για πρόσκληση και για μπαγκέτες χρησιμοποιήσαμε σπίρτα.




Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

ο Άγιος Δημήτριος (2011)

Bάφουμε με το πινέλο την επιφάνεια

Γράφουμε το όνομά μας για να μην τα μπερδέψουμε

Οι μικρότεροι επέλεξαν το σφουγγάρι

Πολύ αγαπημένη χρυσόσκονη

Βάφουνε τα ρούχα του

Γράφουμε αν θέλουμε Άγιος Δημήτριος
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ


Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Δραστηριότητες Beebot

Συμμετείχαμε στην Ευρωπαϊκή Εβδομάδα εβδομάδα Κώδικα με ένα παιχνίδι που οργανώσαμε και στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 250 παιδιά. Το παιχνίδι λέγεται "Το Beebot πάει Μουσείο" και σας το παρουσιάζουμε παρακάτω.

 Το Beebot ξεκινά από το σχολείο και δεν μπορεί να περάσει από τις εικόνες Δέντρο, Λεωφορείο, Έργα. Ο παίκτης τραβά μια κάρτα κώδικα και ξεκινά τη διαδρομή. Μόλις φτάσει στο τέρμα, τοποθετεί την κάρτα του μουσείου και έπειτα ανοίγουμε το φάκελο με τη φωτογραφία του χάρτη που έστειλε το σχολείο για επαλήθευση. Όλα τα σχολεία ανεβάζουν στο πάντλετ που ακολουθεί τους δικούς τους κώδικες, και οι εταίροι πρέπει να βρουν πού είναι κρυμμένη η κάρτα - Μουσείου.

Δημιουργήθηκε με το Padlet
Εμείς το παίξαμε και με τους γονείς. Τα παιδιά ετοίμασαν τις μυστικές διαδρομές και στη συνέχει προκάλεσαν τους γονείς τους να βρουν τη σωστή διαδρομή!!!





Λεπτομέρειες της δράσης και το παιχνίδι σε pdf μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

Και το πιστοποιητικό της δράσης μας...

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Το όνομά μου: Δραστηριότητες

Παρακάτω σας παρουσιάζω κάποιες από τις δράσεις μας για το όνομά μας και το αρχικό μας γράμμα.

Το όνομά μου γίνεται...

Λιονταράκι

Κήπος με λουλούδια


Δρόμος


Πολυκατοικία

Παιχνίδι στο Beebot


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Ανασκαφές... λέξεων

Στην προσπάθειά μας να στήσουμε τη ΓΩΝΙΑ του ΜΟΥΣΕΙΟΥ, δημιουργήσαμε το πρώτο της παιχνίδι: Την Ανασκαφή λέξεων!!!

Τα παιδιά σε ρόλο αρχαιολόγου ψάχνουν στο "χώμα" να βρουν τα κρυμμένα γράμματα. Αρχικά παίζουμε με τις καρτέλες των ονομάτων τους. 
Σε δεύτερη φάση, μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά καρτέλες αντικειμένων και να προσπαθήσουν να τις συνθέσουν με τα γράμματα που θα ανακαλύψουν.

Για να είναι πιο "καθαρό" το παιχνίδι, και να μη φέρουμε χώμα στην τάξη, επιλέξαμε το σιμιγδάλι και την κανέλα για το καφέ χρώμα. Ρίχνοντας και λίγο νεράκι, σχηματίζονται "πέτρες" που μοιάζουν εκπληκτικά με τις αληθινές. 


ΥΛΙΚΑ:
Σιμιγδάλι (περίπου 4 σακουλάκια)
Κανέλα (4 σακουλάκια)
Ξύλινα γράμματα από παλιό scrubble ή μαγνητικά γράμματα
(μπορείτε να βάλετε και πλαστικοποιημένα γράμματα από χαρτί)
Εργαλεία ανασκαφών

ΚΑΛΕΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ!!!!!!!

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Tο παιδί με το ταμπούρλο: Δραματοποίηση για την 28η Οκτωβρίου

Το παιδί με το ταμπούρλο είναι ένα τραγούδι της Νανας Μούσχουρη που με συγκίνησε από την πρώτη φορά που το άκουσα. Ήθελα χρόνια να το αξιοποιήσω και διδακτικά. Φέτος λοιπόν θα το παρουσιάσουμε με τα παιδιά στη γιορτή μας. Έτσι, έφτιαξα το βιντεάκι που θα παίζει στη σκηνή την ώρα που θα το δραματοποιούμε.

Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτο
Ένα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.
Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.
Τι ψυχή βασανισμένη να `ταν άραγε;

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Η γειτονιά του δεν το κράταγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Τους δρόμους πήρε και περπάταγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Καπνός τριγύρω δε φαινότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.

Τι τα θέλει τα βιβλία και τα γράμματα
Σ’ όλους έρχονται μια μέρα τα γεράματα.
Τι τα θέλει τα παλάτια, τα μαλάματα.
Η ζωή κυλάει με δάκρυα και με κλάματα.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Κανένας τόπος δεν τον χώραγε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Στις ερημιές μακριά προχώραγε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ούτ’ ένα φύλλο δεν κουνιότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.

Νύχτα μέρα περπατούσε ασταμάτητα
Σε λαγκάδια φουντωμένα, δάση απάτητα.
Μα στου ποταμού την άκρη που αργοκύλαγε, 
Το τσακάλι του πολέμου παραφύλαγε.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Με τ’ άγριο νύχι του σημάδεψε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Και μια ζωούλα ακόμα κλάδεψε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Τ’ αγόρι λες ονειρευότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα γύρω πόλεμος γινότανε.

Κι όταν στις κορφές απάνω μέρα χάραξε
Στη μικρή καρδιά του μέσα κάτι σπάραξε.
Έτσι πέρασε στη χώρα του αμίλητου
Και τ’ αγρίμια του άλλου κόσμου γίναν φίλοι του.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Της γης ο κόρφος δεν τον χώρεσε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Στον ουρανό βαθιά προχώρησε.
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα πάντα πόλεμος γινότανε.

Ταμ ταμ ταμ ταμ
Ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ ταμ ταμ ταμ
Μα πάντα πόλεμος γινότανε.
Παρακάτω σας παραθέτω  τις κινήσεις...
Τα παιδιά  κρατουν από ένα κρουστό και περπατούν σε κύκλο
Ρεφραίν
Σε κάθε ταμ-ταμ χτυπούν το τύμπανο δύο φορές.
                              Κάνουν πως περπατούν επιτόπου
                              Τα χέρια ψηλά
                              Κάνουν πως κοιτούν από μακριά τον πόλεμο

Σύντομα θα σας ανεβάσω το βίντεο με τη χορογραφία μας.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

"ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΥΡΙΑ"

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται, να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους. Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας ...
"Από το δικό μου, κυρία!"
Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)

"..... Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. 'Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. «Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή.

'Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. "Γλυκόζη" το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. ΄Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του– “πειραχτήρης” ήταν το παρατσούκλι του - να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε "ναι". Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. 'Υστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 'Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. «Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι… Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της... 'Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ' όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. «Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν’ αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε...

Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!»
Ούτ’ ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε... "

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο καιρός της σοκολάτας")

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

ΗΜΕΡΑ ΖΩΩΝ: Ο Κρίστιαν το λιοντάρι: Μια συγκινητική ιστορία

Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων σήμερα, και επέλεξα να παρουσιάσω στα παιδιά πως δυο άνθρωποι κατάφεραν να σώσουν τη ζωή ενός λιονταριού και από την αιχμαλωσία να το επιστρέψουν στο φυσικό του περιβάλλον.

                        
Το 1969 ο John Rendall και ο Ace Bourke είδαν ένα μωρό λιοντάρι σε βιτρίνα του «Harrod» στο Λονδίνο και αμέσως αποφάσισαν να το αγοράσουν και να το μεγαλώσουν οι ίδιοι, αν και έμεναν σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Του έδωσαν το όνομα Κρίστιαν. Όνειρό τους δεν ήταν να το κρατήσουν για πάντα, αλλά να το επιστρέψουν μετά από έναν χρόνο περίπου στο φυσικό του περιβάλλον, στην Αφρική.
perierga.gr - Κρίστιαν το λιοντάρι: Μια συγκινητική ιστορία!
 Όσο έμεναν μαζί του πρόσφεραν απεριόριστη αγάπη και εκείνο ανταπέδιδε κάθε φορά ό,τι καλό του έκαναν.   Τους αγάπησε και το αγάπησαν πολύ, ενώ μέσα σε πέντε μήνες έγινε η τοπική διασημότητα, παρουσιάστηκε σε εκπομπές, και γράφτηκε και βιβλίο για τη σχέση των τριών. 
perierga.gr - Κρίστιαν το λιοντάρι: Μια συγκινητική ιστορία!
Μέχρι που ήρθε η οδυνηρή ώρα του αποχωρισμού και ο Κρίστιαν βρέθηκε σε έναν ζωολογικό κήπο στην Αφρική, προκειμένου να ενσωματωθεί σιγά σιγά σε μια φυσιολογική για τον ίδιο ζωή. Εκεί έγινε ο αρχηγός της αγέλης, απέκτησε σύζυγο και ζούσε πια τη ζωή του! Οι δύο φίλοι θέλησαν μετά από έναν χρόνο να τον επισκεφθούν αλλά οι υπεύθυνοι του πάρκου τούς είπαν ότι πλέον ο Κρίστιαν ήταν ένα άγριο λιοντάρι, αρχηγός ανάμεσα στους ομοίους του και προφανώς δεν θα τους θυμόταν, ενώ επισήμαναν πως δεν θα έπρεπε να ρισκάρουν μια συνάντηση μαζί του έστω και από μακριά. Όμως ο John και ο Ace αποφάσισαν να το ρισκάρουν. Επισκέφθηκαν τον Κρίστινα στον Κήπο και βρέθηκαν μπροστά σε μια έκπληξη: Όχι μόνο τους αναγνώρισε, αλλά τους έδειξε και τόσο μεγάλη αγάπη, όπως παλιά. Γι’ αυτόν δεν είχε σημασία πως ήταν ένα άγριο ζώο, με άγρια ένστικτα! Σημασία είχε πως οι δυο φίλοι τού έδειξαν αγάπη και αυτό δεν μπορούσε να το ξεχάσει με τίποτα. Άλλωστε γι’ αυτούς ποτέ δεν υπήρξε άγριο ζώο ούτε το είδαν έτσι. Ήταν ο Κρίστιαν το λιονταράκι τους. Και έτσι ακριβώς τους υποδέχτηκε σαν το λιοντάρακι τους. Μόνο που έφερε και τη σύζυγό του να την γνωρίσουν… Το βίντεο των δύο φίλων έκανε το γύρο του κόσμου και πάνω από 50.000.000 θεατές δάκρυσαν…

Παρακολουθήσαμε την ιστορία και στη συνέχεια την αποδώσαμε με τη φαντασία μας. Το κάθε παιδί επέλεξε μια σκηνή της ιστορίας και την εικονογράφησε:
(Το λιοντάρι - Κρίστιαν στο κλουβί, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στα ψώνια, στην Αφρική, κυρίαρχος της αγέλης, η συνάντησή του με τους ανθρώπους, ο Κρίστιαν μαζί με τη "γυναίκα" του.)
Έπειτα τις βάλαμε σε χρονική σειρά και δημιουργήσαμε μια ομαδική αφίσα με την ιστορία που μας συγκίνησε.

Στη συνέχεια φτιάξαμε καρτούλες λόγω της ημέρας με τι άλλο;;;; Λιονταράκια....




Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Τα θαμμένα αγάλματα της Κατοχής

Όταν στις 28 Απριλίου του 1941 οι Γερμανοί κατακτητές διάβηκαν το κατώφλι του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου βρέθηκαν μπροστά σε μια δυσάρεστη αποκάλυψη. Τρίβοντας τα μάτια τους από την έκπληξη είδαν ότι οι προθήκες ήταν άδειες και τα αγάλματα άφαντα. Διασχίζοντας τις αίθουσες του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας μας, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι διαπίστωσαν ότι παρέλαβαν ένα κτήριο γυμνό. Τα αγάλματα και τα υπόλοιπα αρχαία είχαν με μαγικό τρόπο εξαφανιστεί. Στις επίμονες ερωτήσεις των κατακτητών για το πού βρίσκονται, οι αρχαιολόγοι μας έδωσαν τη θρυλική απάντηση: «Τα αρχαία είναι θαμμένα στη γη»...

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε για μια συγκλονιστική προσπάθεια των αρχαιολόγων να διασώσουν τον Ελληνικό Πολιτισμό.
Μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό πρότζεκτ για την 28η Οκτωβρίου!!!


Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Γιορτή 28ης Οκτωβρίου: Αν μιλούσαν οι φωτογραφίες... Αφιέρωμα στη Βούλα Παπαϊωάννου

Η φετινή μας γιορτή ήθελα να είναι εναλλακτική, να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα. Γι αυτό και σκέφτηκα την παιδαγωγική αξιοποίηση του φωτογραφικού υλικού της Βούλας Παπαϊωάννου.

Τα παιδιά θα κρατούν από μια φωτογραφία της Βούλας Παπαϊωάννου και θα απαγγέλουν το ποίημα τους.
Κυρίες μου και κύριοι
σας λέμε καλημέρα
και σας καλωσορίζουμε
που ήρθατε εδώ πέρα
Θα σας παρουσιάσουμε
κάποιες φωτογραφίες
που μιλούν καλύτερα
κι από τις μαρτυρίες.


Eπίσης ετοίμασα και την αντίστοιχη παρουσίαση των φωτογραφιών της γιορτής μας