Kαλωσορίσατε φίλοι μου αγαπημένοι.
Το στέκι μας απευθύνεται σε όλους όσοι ασχολούνται με τη δημιουργική απασχόληση παιδιών, ή αισθάνονται και οι ίδιοι παιδιά.
Κυλώντας προς τα κάτω βλέπετε τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις.
Στην κατηγορία ΕΤΙΚΕΤΕΣ μπορείτε να δείτε αναρτήσεις για το θέμα που σας ενδιαφέρει.
Αν έχετε κάποια απορία ή σχόλιο για συγκεκριμένη δημοσίευση, μπορείτε να γράψετε εκεί τις παρατηρήσεις σας...
Αν σας αρέσει κάποια ανάρτηση μπορείτε να πατήσετε το κουτάκι "μου αρέσει" και να κάνετε ανανέωση για να αποθηκευτεί η ψήφος σας...
Αν έχετε υλικό προς δημοσίευση στείλτε μου e-mail nipiagogoi@gmail.com
ΚΑΛΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ! ! !

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ... (2011)

Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΡΤΑΛΑ, μια εξαιρετική συνάδελφος, έκανε μια ανάρτηση στο Facebook λίγες μέρες πριν, με φωτογραφικό υλικό της Βούλας Παπαϊωάννου.
 
Και είχε μια πολύ καλή ιδέα, να βάλει τα παιδιά να μαντέψουν τη λεζάντα των φωτογραφιών. Εκτύπωσα λοιπόν κι εγώ κάποιες φωτογραφίες που θεώρησα ότι εξυπηρετούν τους στόχους μου και ξεκίνησα τη δραστηριότητές μου σήμερα, για την ευαισθητοποίηση των παιδιών.
Αρχικά τα παιδιά παρατηρούν τις φωτογραφίες και συζητάμε για όσα τους κάνουν εντύπωση. Χωρίζονται σε ομάδες και πρέπει να μαντέψουν τι μπορεί να σκέφτονται τα παιδιά της φωτογραφίας... Στη συνέχεια το παρουσιάζουν στην παρεούλα και γράφουμε τις λεζάντες. 

Τέλος, διαλέγουν την αγαπημένη τους εικόνα, και προσπαθούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα μέσω της ζωγραφιάς τους...
ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ;;;
"Να είχα ένα ζευγάρι παπούτσια και λίγα μακαρόνια..."

"Θα ήθελα φακή, κρέας και γάλα..."

"Δεν έχουμε παπούτσια" (τους τα ζωγράφισε)

"Θέλουμε νερό, γάλα, σπίτι"

"Να είχα ένα ψυγείο με φαγητά..."

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ - 28H ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Πόσες εικόνες ξεπηδούν μέσα από αυτό το τραγούδι....

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ
Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτο
Ένα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.
Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.
Τι ψυχή βασανισμένη να 'ταν άραγε;

Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Η γειτονιά του δεν το κράταγε.
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Τους δρόμους πήρε και περπάταγε.
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Καπνός τριγύρω δε φαινότανε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.




Τι τα θέλει τα βιβλία και τα γράμματα
Σ' όλους έρχονται μια μέρα τα γεράματα.
Τι τα θέλει τα παλάτια, τα μαλάματα.
Η ζωή κυλάει με δάκρυα και με κλάματα.

Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Κανένας τόπος δεν τον χώραγε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Στις ερημιές μακριά προχώραγε.
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Ούτ' ένα φύλλο δεν κουνιότανε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Μα κάπου πόλεμος γινότανε.

Νύχτα μέρα περπατούσε ασταμάτητα
Σε λαγκάδια φουντωμένα, δάση απάτητα.
Μα στου ποταμού την άκρη που αργοκύλαγε,
Το τσακάλι του πολέμου παραφύλαγε.

Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Με τ' άγριο νύχι του σημάδεψε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Και μια ζωούλα ακόμα κλάδεψε.
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Τ' αγόρι λες ονειρευότανε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Μα γύρω πόλεμος γινότανε.

Κι όταν στις κορφές απάνω μέρα χάραξε
Στη μικρή καρδιά του μέσα κάτι σπάραξε.
Έτσι πέρασε στη χώρα του αμίλητου
Και τ' αγρίμια του άλλου κόσμου γίναν φίλοι του.

Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Της γης ο κόρφος δεν τον χώρεσε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Στον ουρανό βαθιά προχώρησε.
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ ταμ - ταμ ταμ
Μα πάντα πόλεμος γινότανε.

Ταμ ταμ - ταμ ταμ

ο Άγιος Δημήτριος (2011)

Bάφουμε με το πινέλο την επιφάνεια

Γράφουμε το όνομά μας για να μην τα μπερδέψουμε

Οι μικρότεροι επέλεξαν το σφουγγάρι

Πολύ αγαπημένη χρυσόσκονη

Βάφουνε τα ρούχα του

Γράφουμε αν θέλουμε Άγιος Δημήτριος
ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

"ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΥΡΙΑ"

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται, να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους. Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας ...
"Από το δικό μου, κυρία!"
Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)

"..... Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. 'Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. «Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή.

'Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. "Γλυκόζη" το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. ΄Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του– “πειραχτήρης” ήταν το παρατσούκλι του - να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε "ναι". Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. 'Υστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 'Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. «Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι… Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της... 'Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ' όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. «Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν’ αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε...

Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!»
Ούτ’ ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε... "

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο καιρός της σοκολάτας")

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Aν ήμουν παππούς... Σειρά Δραστηριοτήτων για την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας

Η 1η Οκτωβρίου πλησιάζει, και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να βάλουμε τα παιδιά να αναπτύξουν τη φαντασία τους και να πλάσουν ιστορίες για το πως θα ήταν ως παππούδες. Είμαστε ακόμη στην αρχή και επιβάλλεται η καλλιέργεια του προφορικού λόγου στα παιδιά. Οι δραστηριότητες λοιπόν που προτείνονται έχουν αυτό κυρίως το σκοπό.
Aρχικά δείτε μια τέλεια κατασκευή από το Laclassedelamaestravalentina
 
Υπάρχουν παππούδες διαφόρων ειδών... παππούδες νέοι, γέροι, με μαγκούρες, άγγελοι στον ουρανό. 
Όπως και να 'χει όλοι οι παππούδες έχουν ένα κοινό: έχουν πλημμυρίσει τα εγγόνια τους με αγάπη, με ιστορίες, με περίπατους. 
1η Δραστηριότητα: 
Καλούμε τα παιδιά να περιγράψουν τους παππούδες τους και να μας συμπληρώσουν τις προτάσεις.
  

Στη συνέχεια τους βάζουμε να φανταστούν αν τα ίδια ήταν παππούδες πως θα φερόντουσαν;;;

2η Δραστηριότητα
Παππούς αν ήμουν τώρα...
Διαβάζουμε και δραματοποιούμε το ποίημα του Γιώργου Σουρή 

Νὰ ἤμουν παππούς


«Ἂχ ἔλεγε ὁ Κοκός,
παπποὺς νὰ ἤμουν τώρα,
νὰ κάνω τὸ σοφό,
νὰ βήχω νὰ ρουφῶ
ταμπάκο ὅλη τὴν ὥρα.

Ἄσπρα νὰ ἔχω γένια,
ποτὲ νὰ μὴ διαβάζω,
σχολειὸ νὰ μὴν πηγαίνω,
στὸ σπίτι μου νὰ μένω
κι ὅλο νὰ νυστάζω.

Νὰ παίζω κάθε μέρα
μὲ κάποιο κομπολόγι,
νὰ μὴ μοῦ λένε γιὰ δουλειά,
καὶ νὰ φορῶ γυαλιά,
καὶ νἄχω καὶ ρολόγι.

Νὰ λέω παραμύθια
ἐπάνω ἀπὸ τὸ στρῶμα,
κι ὅλοι τους στὴ μιλιά μου,
νὰ στέκουνε μπροστά μου
μ᾿ ὀρθάνοιχτο τὸ στόμα.

Νὰ μοῦ φιλοῦν τὸ χέρι,
εὐχὲς πολλὲς νὰ δίνω
καὶ πάντα καθιστὸς
καὶ σ᾿ ὅλους σεβαστός,
νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω.

Νἄχω καὶ μιὰ μαγκούρα,
νὰ κάνω τὸν κακό
κι ἄμα θυμὸς μὲ πάρει
ν᾿ ἀρχίζω στὸ στειλιάρι
καὶ τὸν τρελλὸ-Κοκό».

Ἐτοῦτα κι ἄλλα λέει
μὲ γνώση παιδική,
γιατὶ ὁ Κοκὸς δὲν ξέρει
πὼς θέλουν κι ὅλοι οἱ γέροι
νὰ γίνουνε Κοκοί...
 
Στη συνέχεια ζωγραφίζουμε τον εαυτό μας 
τώρα και σε 100 χρόνια...

ή γινόμαστε παππούδες με άσπρα μαλλιά 
στη φωτογραφία μας και συμπληρώνουμε τη φράση
Αν ήμουν παππούς/γιαγιά θα.....


3η Δραστηριότητα:
Άραγε τα παιδιά πόσα πράγματα γνωρίζουν για τους παππούδες τους όταν ήταν μικροί;

Συνέντευξη: Καλούμε τα παιδιά να πάρουν συνέντευξη από τους παππούδες τους και να μας παρουσιάσουν τα αποτελέσματα την επόμενη μέρα. Οι ερωτήσεις μπορεί να είναι οι παρακάτω:
1. Πότε γεννήθηκες;
2. Που γεννήθηκες;
3. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παιχνίδι;
4.  Τι τραγουδούσατε μικροί;
5. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου γλυκό;
6. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου φαγητό;
7. Τι κάνανε οι γονείς σου όταν έκανες ζαβολιές;
8. Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά;
9. Ποιο μάθημα σου άρεσε περισσότερο στο σχολείο;
10. Τι σου άρεσε περισσότερο όταν ήσουν μικρός;

4η Δραστηριότητα:
Τα παιδιά περιγράφουν τις απαντήσεις των παππούδων τους και κάνουμε μια λίστα με διάφορα στοιχεία του παρελθόντος, που μπορούν να αποτελέσουν πλούσια τράπεζα πληροφοριών και γιατί όχι και την αρχή ενός πρότζεκτ.






Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

OI NIKHTEΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Σας ευχαριστώ θερμά γα τα όμορφα και γλυκά λογάκια σας. Πραγματικά με συγκίνησαν... Θα ήταν ωραίο να μιλάμε πιο συχνά. Ίσως να χρησιμοποιούσαμε το chat  για σχόλια και απορίες, να το κάνουμε πιο διαδραστικό το ιστολόγιο... Στο χέρι μας είναι...
Στα της κλήρωσης τώρα:
Επέλεξα ένα πρόγραμμα τυχαίας επιλογής ονομάτων και έγραψα τα ονόματα όλων των σχολιαστών της ανάρτησης.
Στη συνέχεια ακολούθησε η κλήρωση και οι νικητές είναι

Σας παραθέτω και τα μηνύματα των κοριτσιών

Εύχομαι να είστε πάντα τυχερές!!!
Περιμένω μηνυματάκι με τη διεύθυνσή σας, για να σας στείλω το βιβλίο σας.

Keep Sharing!!!

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

To Περί...Νηπιαγωγών γίνεται 4 ετών!!! ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣ

  To Περί...Νηπιαγωγών γίνεται 4 ετών!!!

Απίστευτο!!!! Σαν χθες θυμάμαι πόσο δύσκολο μου ήταν να βρω υλικό στο Διαδίκτυο και αποφάσισα να φτιάξω ένα χώρο που να μοιράζομαι τις ιδέες και το υλικό μου, με σκοπό να ακολουθήσουν και άλλοι συνάδελφοι. Θυμάστε;; Νομίζω ήταν μόνο οι Χαρταετοί και το Αστροπελέκι τότε, ενώ τώρα;;;;
Σαν χθες θυμάμαι το ταξίδι στη Σύρο με σκοπό να παραλάβω τον Έπαινο για τη Διάκριση στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Εκπαιδευτικών Ιστοσελίδων  και εν συνεχεία και την επόμενη χρονιά στον 6ο, και τον αγώνα του Συλλόγου Γονέων της Όσσας για να με στείλουν εκεί... 
Τέσσερα χρόνια γεμάτα ιδέες και αναρτήσεις... Η Μαριορίτσα, το Πόσο μεγάλωσε η μύτη του Πινόκιο, Η Πρόσκληση - κλακέτα, η πρόσκληση γιλεκάκι, ο δίσκος, είναι μερικές από τις ιδέες που σας άρεσαν. 
Αλήθεια, θέλετε να θυμηθούμε μερικές στιγμές μαζί;;

Η πρώτη μου ανάρτηση Σεπτέμβριος 2010: Παρουσιολόγιο με φωτομοντάζ.
ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ 2010
Άλλες αναρτήσεις που ξεχώρισαν...
Τρισδιάστατος Χιονάνθρωπος

Γιορτή της μητέρας

Ονειροπαγίδα

Πλανήτες με αλατοζύμη και χρώμα

Νούλης ο Βδομαδούλης


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2008

Χριστουγεννιάτικη κάρτα - Δώρο

Δέντρο με καπάκια

Πρόσκληση με αλατοκούλουρο

Φάτνη 3D

Παγωμένοι θησαυροί: ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑΜΕΕΕΕΕ

Ταξίδι στη Μουσική: Πρόσκληση

Ο Τζακ και η Φασολιά. Η Φασολιά σκαρφαλώνει στο κάστρο του γίγαντα

Ο κλασικός Άγιος Δημήτριος

Ο Νυμφίος σε ξύλο 2011



Φωτοτυπία, νεσκαφέ και χρυσή τέμπερα...
Τα χελιδόνια μας

Γιλεκάκι πρόσκληση 2010
... και πόσα ακόμη...

 4 χρόνια
500 και πλέον αναρτήσεις
1.300.000 επισκέψεις
2 πανελλήνιες διακρίσεις... 

Σας ευχαριστώ για τα όμορφα μηνύματα που μου στέλνετε και χαίρομαι πάρα πολύ που πλέον το διαδίκτυο είναι γεμάτο με δουλειές νηπιαγωγών :). Θα προσπαθήσω κι εγώ όσο μπορώ, να διατηρήσω φωτεινό το μικρό μου αστεράκι στον ουρανό του διαδικτύου ,  όσο οι τωρινές  υποχρεώσεις μου το επιτρέπουν...
Να είστε όλοι καλά, να έχετε μια ευλογημένη χρονιά και Keep Sharing!!!

Μη φεύγετε ακόμη!!! Σε κάθε γενέθλια υπάρχουν και δώρα. Έτσι λοιπόν, θα κάνουμε μια κλήρωση ανάμεσα σε όλους όσους αφήσουν εδώ σήμερα 24/09/2014 σχόλιο με την αγαπημένη τους ανάρτηση από το Περί Νηπιαγωγών  (όποια θυμάστε). Τα δωράκια λόγω κρίσης μικρά, αλλά είπαμε, τα βιβλία είναι μάτια μαγικά. Δωράκι λοιπόν για εσάς δύο παραμύθια της Γιολάντας Τσορώνη - Γεωργιάδη που μου αρέσουν πολύ πολύ :).

 Καλή επιτυχίααααααααα !!!!!!!!!